Kawa, a Polska
Kawa trafiła do Polski w XVII wieku, bezpośrednio z rejonów tureckich. Właściwie od razu uznano, że napój ten jest nie za dobry. Nie doceniono jego walorów smakowych. Przeciwko kawie wypowiedzieli się nawet liczni pisarze, takiej sławy, jak: Wacław Potocki czy Jan Andrzej Morsztyn. W 1779 roku na temat tego napoju powstała nawet komedia „Kawa”. Jednak pijanie jej z wielkim smakiem charakteryzowało między innymi Jana III Sobieskiego. Szeroką popularność kawy należałoby wyznaczyć na przełom XVII i XVIII wieku. Jako kolebkę kawy w Polsce należałoby uznać Gdańsk. To właśnie tutaj powstały pierwsze kawiarnie, które początkowo były odwiedzane przez bogate osoby, dopiero potem napój ten był spożywany na szerszą skalę. Uznano nawet jego właściwości lecznicze, miał on bowiem wpływ na różne choroby przewodu pokarmowego. Już pod koniec XVIII wieku w Polsce pijano mocną kawę z gęstą śmietanką. Ta wersja kawy została nazwana „kawą po polsku”. Dla odmiany kawę, którą pijało się w wersji lżejszej nazywano „śląską” lub „niemiecką”. Czarna kawa była popularna zwłaszcza wtedy, kiedy post lub inne własne zakazy nie pozwalały na picie jej w wersji bogatszej.
Największym uznaniem cieszyła się kawa sprowadzana z Turcji. Tak zwaną de moccę pijano najczęściej i najchętniej. Przykładano coraz większą uwagę również do sposobu picia kawy, zwłaszcza do jej podawania. Serwowano ją w pięknie zdobionych wyrobach fajansowych oraz porcelanie. W Polsce bardzo popularne stało się również picie kawy z cukrem oraz śmietaną. Jako nietypowy dodatek należałoby wskazać również sól.
Do Polski z Prus trafiła również inna technika pozwalająca na uzyskiwanie niezwykłego smaku kawy. Pomysłem było mieszanie ziaren kawy z cykorią. Następnym krokiem było stworzenie kawy zbożowej, która do dnia dzisiejszego cieszy się niezwykle dużym uznaniem.